Ludzie często znikają w naszym życiu jak tęcza, jednak czasem jak ta tęcza powracają – w różny sposób. Mam nadzieję, że będziemy tak czasem pojawiać się nawzajem w swoim życiu i przypominać sobie nawzajem o tym, co było piękne i co powinno dawać siłę.
Pada deszcz. Gdzie jesteś Tęczo?

Ogrzewam się ciepłem miejsca, które niedługo zniknie.

Na brzegu filiżanki wymieniam się z Tobą oddechami.

Pod koniec lipca Asuka wróciła do swojej ojczyzny. Żegnając się w Krakowie postanowiła przekazać mi swoją yukatę. Nauczyła mnie jak ją zakładać, jak wiązać obi i jak składać aby się nie pogniotła w walizce czy w szafie. Po pół godzinnym kursie origami machałam jej z okna tramwaju, patrząc jak jej postać maleje na tle Żaczka. Jeszcze się spotkamy, być może w Japonii.

Mój osobisty Johnny Depp – na urodziny wręcza ręcznie zrobione czekoladki, raczy opowieściami o Diogenesie, upija swą osobą oraz drinkami przez cały wieczór i późną nocą odwozi zieloną strzałą pod bramy domu. Poza tym słucha, radzi, inspiruje. Taki rzadki ptak.

Ona twierdzi, że nie jest już tamtą osobą sprzed roku, a dla mnie Jagna gdzieś na zawsze pozostanie taka sama – piękna, odważna i trochę romantyczna.

Myślał, że go nie złapię.

Elfka w swoim żywiole.

„Na nocnym stoliku stała szklanka z wodą. Podniósł ją. – Większość znanych mi kobiet przypomina tę szklankę wody. Ty jesteś morzem.”

Witajcie! Zaczynam dość nieśmiało, bo od bloga, gdyż narazie nie mam czasu na konfrontacje z ludźmi z plfoto czy digartu.  Póki co niech zabawa pozostanie przyjemnością niczym nie zmąconą.

Na powitanie dzielę się z Wami zdjęciem z pewnego ciepłego sierpniowego wieczoru. To był rok 2005, rok osiemnastek i ciągłych imprez. Jechałam gdzieś pociągiem, z moim starym dobrym Kodakiem w kolejne spontaniczne i nieznane.